Yırtık Menisküs Alınmazsa Ne Olur? – Bir Genç Yetişkinin Hikayesi
Kayseri’nin soğuk kış akşamlarından birinde, bir şeyler içmek için dışarı çıkmak üzere hazırlanıyordum. Kapıdan çıktım, ama adımlarımda bir tuhaflık vardı. Daha önce de hissettiğim ama önemsemediğim bir ağrı… Sanki dizim normalde olduğundan farklı bir açıya bükülüyordu. Hemen durdum, birkaç saniye düşündüm. Yırtık menisküs, aklımda beliriveren ilk kelime oldu. O an, o kadar netti ki bu düşünce. Ve başımı çevirdiğimde, dizimin her bir hareketiyle içimden bir şeylerin kopuşunu hissediyordum.
Bir Adım, Bir Umut
O günden önce de dizimde bir acı vardı ama bu kadarını beklemiyordum. Hemen bir ortopedi uzmanına gitmeye karar verdim. Kayseri’nin caddelerinde yürürken, dizimin her adımda çıkardığı sızıyı hissetmek, bende bir hüsran yaratıyordu. İstediğim gibi yürüyememek, özgürlüğümün elinden alınmış gibi hissettiriyordu. Her adım, bir hayal kırıklığıydı. Ve o günden sonra, her şeyin “geçici” olduğu fikri, kafamı kemirmeye başladı.
Doktora gittiğimde, menisküsümün yırtıldığını öğrenmek, en az fiziksel acı kadar duygusal bir yük halini aldı. Çünkü “Yırtık menisküs alınmazsa ne olur?” sorusu zihnimi sarmaya başlamıştı. Uzman doktorun söyledikleri, bu korkuyu iyice derinleştirdi.
“Menisküsün alınmazsa, ilerleyen zamanlarda dizde ciddi kısıtlamalar ve eklem iltihaplanmaları oluşabilir,” demişti.
Hani bazen bir şeylerin korkunç derecede farkına varmak, hiç istemediğiniz bir gerçek karşısında durmak gibi bir şey olur ya, işte o an öyle bir duyguydu. Hiç istemediğim bir yolun başlangıcındaydım, ama başka bir alternatif yoktu.
O İlk An
Yırtık menisküs, yaşam tarzımı değiştirecek kadar büyük bir meseleydi. Kayseri’de, her zaman dışarıda vakit geçirmeyi seven biri olarak, bu haber, beni derinden sarstı. Benim için yürümek, koşmak, sosyal olmak sadece bir alışkanlık değil, bir yaşam biçimiydi. Ama şimdi, bu alışkanlıklarımın hepsi risk altındaydı.
Bir gün, hastaneye gittiğimde, dizimi eğip büküp birkaç test yapacaklardı. O an, doktorun yüzündeki ifadeyi gördüm. Sanki ona ne soracağımı biliyor gibiydi. İçinde bulunduğum durumu, kelimelere dökmek bile zordu.
Ben: “Yırtık menisküs alınmazsa ne olur?” diye sordum, gözlerimden kelimelerim daha çok korku ve belirsizlik yayıldı.
Doktor: “İlerleyen dönemlerde, yürüyüşünüzde aksama olabilir. Ama bu sadece başlangıç, uzun vadede daha büyük sorunlarla karşılaşabilirsiniz. O yüzden, cerrahi müdahale şart.”
Cevap geldiğinde, içimde bir boşluk oluştu. Hayatımda birkaç kez böyle anlar yaşamıştım ama hiçbirinde bu kadar fazla şey hissedememiştim. O kadar fazla duyguyu bir anda içimde hissettim ki, sanki neşem ve hüzün bir arada birleşmişti.
Umut ve Kabullenme Arasındaki İnce Çizgi
“Yırtık menisküs alınmazsa ne olur?” sorusu şimdi zihnimde dönüp duruyor. Tüm o anı hatırlıyorum; bir yandan kabul edemediğim gerçek, bir yandan da bana sunulan tek çözüm olan ameliyat. Bunu kabul etmek, işte asıl zor olan buydu. Kayseri’nin en soğuk günlerinden birinde, dizimdeki ağrıyı daha çok hissediyor, ama yine de cesaret bulmaya çalışıyordum. Ama her şeyin ardında bir umut vardı.
Bir sabah, güne başlarken kendime bir söz verdim: “Eğer bunu aşarsam, bir adım daha atmayı hak etmiş olacağım.” Hem kendim için hem de etrafımdakiler için. Ameliyat, iyileşme süreci, fiziksel terapi derken, yavaşça düzeleceğimi biliyordum. Ama bu geçiş süreci, benim için bir anlamda hayatın yavaşlatılmış bir filmi gibiydi.
Kayseri’nin dağlarına bakarak yürürken, her adımda daha güçlü hissetmeye başladım. Çünkü biliyordum ki, bu süreçte hissettiğim her şey geçecek ve ben hep daha güçlenerek devam edecektim. O acı, o korku… Beni bugüne hazırlamıştı.
Sonuç
Ve şimdi, geri dönüp baktığımda, yırtık menisküsün ne kadar derin bir farkındalık oluşturduğunu kabul ediyorum. Bir yandan bedenimle olan ilişkim, bana hissettirdiği acı ve zorluklarla şekillendi; bir yandan da bu acı, yaşadığım hayal kırıklıklarından umut doğurdu. Her şeyin geçici olduğunu anladım. Evet, yırtık menisküs alınmazsa, zamanla büyük sorunlar doğurabilir ama o sorunlarla yüzleşmek, yaşamın her yönünü kucaklamak demekti. Ve ben, bu yeni yola doğru adım atmaya hazırdım.
Sonuçta, her şey bir yolculuk. Ve bu yolculukta, her acı bir öğretmendir. Bir yerlerde, başka bir günde, ben o eski halime dönmeyi başaracağım. Ama bu süreçte hissettiklerimi ve öğrendiklerimi hep yanımda taşıyacağım.